judith
De Judaskus die haar leven redde
Ze was er nooit zelf op gekomen, maar nu het voor haar neus ligt, is ze toch nieuwsgierig. Judith neemt een snuif en weet meteen: dit wil ik elke dag.
Vanaf die dag gebruikt ze meerdere keren per week cocaïne. Als ze een paar maanden later zwanger is van haar eerste kind, stopt ze niet. Morgen zal ze haar leven beteren. Maar morgen wordt overmorgen. Als haar zoontje zijn eerste kaarsje uitblaast, weet ze dat ze niet meer zonder kan. Het zal twintig jaar duren voordat ze het roer omgooit.
Judith heeft dan vier kinderen, verschillende gewelddadige relaties achter de rug en een verslaving die steeds moeilijker te verbergen is. Ze neemt alle hulp aan die haar wordt aangeboden, maar over haar verslaving zwijgt ze. Hulp vragen betekent dat alles aan het licht komt. Haar grootste angst is dat haar kinderen uit huis worden geplaatst.
Op een zonnige middag in mei staat haar ex-man voor de deur. Judith is straalbezopen en staat stijf van de coke. Hij kan het niet langer aanzien.
‘Nu is het klaar, Juud’, zegt hij, terwijl hij met zijn telefoon een filmpje van haar maakt. Even later heeft hij het naar de Kinderbescherming gestuurd.
‘Dit is het einde’, denkt Judith. ‘Nu is alles kapot.’
Als haar kinderen worden opgehaald, hoort ze de woorden die een opening maken in haar schaamte: ‘Je bent geen slechte moeder.’
Het zijn precies de woorden die ze nodig heeft. Eindelijk kan ze eerlijk zijn over haar verslaving en hulp aanvaarden voor het probleem dat ze zo lang verborgen hield. Ze begint aan haar herstel. Na hard werken mogen haar dochters weer thuis wonen. Voor haar zoon wordt de terugkeer stap voor stap opgebouwd, samen met zijn pleegvader.
Inmiddels zet Judith haar ervaring in om andere ouders te ondersteunen die met verslaving, jeugdzorg of een uithuisplaatsing te maken krijgen. In haar eigen safe house biedt zij vrouwen een plek om aan hun herstel en ouderschap te werken. Over haar leven schreef zij samen met Steven de Munnik het boek Mama is verslaafd.
Wat het einde leek, werd het begin van een weg terug — naar haar kinderen, haar moederschap en een leven waarin zij haar ervaring voor anderen kan inzetten.
De weg terug naar huis
Een uithuisplaatsing is een ingrijpende maatregel. Een kind verliest van de ene op de andere dag zijn vertrouwde thuis en ouders verliezen de dagelijkse zorg. Als terugkeer mogelijk is, begint de weg daarnaartoe daarom niet pas op het moment dat een kind weer naar huis gaat.
Voor Judith werd de uithuisplaatsing het moment waarop zij haar verslaving niet langer kon verbergen. Niet de uithuisplaatsing zelf redde haar, maar wat daarna gebeurde: zij werd eerlijk, aanvaardde hulp en werkte aan haar herstel. Tegelijk bleef het contact met haar kinderen bestaan en werd de terugkeer zorgvuldig opgebouwd — met ondersteuning van hulpverleners en in samenwerking met de pleegouders.
Terug naar huis gaan is geen eindpunt, maar een proces. Ouders moeten tijdens de plaatsing hulp krijgen bij wat er thuis moet veranderen. Kinderen hebben contact, duidelijkheid en veiligheid nodig. En ook na de hereniging blijft ondersteuning belangrijk. Niet ieder kind kan terugkeren, maar waar het verantwoord is, kan goede samenwerking helpen om het ouderschap te herstellen en het gezin weer samen te brengen.
Dit verhaal raakt aan
- Uithuisplaatsing en terugplaatsing
- Verslaving en herstel
- Samenwerking met pleegouders
- Ervaringsdeskundigheid
Bekijk alle verhalen →
Verder lezen bij NJi ↗
